reacties

Vaak krijg ik na mijn optreden reacties uit mijn publiek en van collega’s met wie ik heb samengewerkt. Sommigen zijn net als ik Armeens en kennen de muziek. Anderen zijn gewoon nieuwsgierig naar mijn optreden, omdat men deze muziek niet zo vaak hoort of ziet uitvoeren. Hier kunt u enkele van deze reacties lezen.

“Ilda is echt één met de muziek. Ik vond haar een openbaring. Ze heeft een heel eigen stijl die mij zeer aanspreekt, omdat zij de muziek zo op een heel eigen manier bezield en spiritueel vertolkt. Armeense muziek heeft ook een heel volks genre, naast de liturgische liederen. Daar heb je weer een heel andere techniek voor nodig. Ik heb nog nooit iemand met zo een passie zien optreden. Zoals zij de spanning weet op te bouwen en weet over te brengen op het publiek, vond ik heel spannend om te ervaren.” Heiko Jessayan, werkte als maker van muziekdocumentaires onder meer voor VPRO Radio 4

“Hoewel ik het Armeens niet versta en niet woord voor woord kan volgen wat zij zingt, kreeg ik er door haar voordracht een speciale sensatie bij. Dat vind ik voor haar pleiten. Zij neemt je aan de hand, door uit te leggen wat de liederen vertellen. Het is ongetwijfeld erg poëtisch, maar de details daarvan mis ik helaas. Tijdens haar optreden besefte ik weer eens duidelijk dat muziek een universele taal is. Ze bracht een mooi oeuvre ten gehore, waartoe zij duidelijk de sleutel bezit.” Gert Jan Blom, musicus

“Zij heeft zo een mooie en aparte stem en een krachtige uitstraling, die goed bij de melancholieke, maar ook aardse Armeense muziek past. De harmonie van de Armeense muziek doet me denken aan de oude Gregoriaanse klanken, maar herinnert me tegelijkertijd ook aan de Kaukasische volksmuziek. Ik word er rustig van. Hoewel het geestelijke muziek is en ondanks de mineur van de liederen, klinkt het vrolijk. Daar bedoel ik mee dat het aards is en verzoenend met het leven en het lijden van de mens. Misschien wel omdat ik zo van volksmuziek houd, oefent de authenticiteit van haar muziek een sterke aantrekkingskracht op me uit.” Susanna Heydarian, schilderes.

“Ilda Simonian’s repertoire bestaat uit verschillende elementen van de rijke, zeer oude Armeense traditie. Ze zingt volksliederen, die diep in het bewustzijn van de Armeniërs geworteld liggen en daarom voor sympathieke herkenning zorgen bij het Armeense deel van haar publiek. Sympathieke herkenning ook door de uitvoering van haar werk, die ook mensen die met het Armeense volksrepertoire nog onbekend zijn aanspreekt. Daarnaast put zij uit de buitengewoon rijke traditie van de kerkelijke hymnen, die tot de vijfde eeuw van onze jaartelling terugreikt. Het Armeense hymnarium is in de loop van duizend jaar tot stand gekomen door de toewijding van de beste dichters en componisten die Armenië heeft voortgebracht. De wijze waarop Ilda beide tradities recht doet is indrukwekkend, ook voor wie niet alleen van de melodieën en de zang geniet, maar bovendien met de taal, de teksten en hun achtergrond vertrouwd is. Vertolkingen van liederen van Komitas (1869-1935), zowel diens bewerkingen van volksliederen als die uit de Armeense liturgie, en van de beroemde dichter-zanger en muzikant Sayat Nova (1712-1795) zijn een uitdaging voor elke professionele zanger. Haar repertoire kent ook vertolkingen van moderne componisten zoals Melikian en toonzettingen van gedichten van bekende dichters uit de negentiende en twintigste eeuw zoals Bedros Dourian en Silva Kapoutikian, die specifieke eisen stellen aan het talent van de uitvoerder. Ilda Simonian is tegen elk van deze uitdagingen meer dan opgewassen.” Theo Maarten van Lint, hoogleraar Armeense taal- en letterkunde.

“Ik heb Ilda verscheidene keren zien optreden; vaak tijdens bijeenkomsten van de kerk, maar ook heb ik met Polo de Haas in de Beurs van Berlage en natuurlijk tijdens de opening van de tentoonstelling Armenië: middeleeuwse miniaturen uit het Christelijke Oosten in het Utrechtse Catharijneconvent. Ilda zingt met heel haar ziel, geest en lichaam. In haar liederen, maar ook in haar lichaamstaal, zie je vreugde en verdriet afwisselen. De betrokkenheid die je bij Ilda zo duidelijk herkent, is kenmerkend voor Armeniërs. Het vrolijke van het volk is altijd onderdrukt door de trieste geschiedenis. Door de ongunstige ligging is het altijd onder de voet gelopen door andere volkeren. Alleen de bergen gaven het enige bescherming. Dankzij de kracht van het Armeense volk hebben wij echter toch onze identiteit weten te behouden tijdens de verschillende perioden van onderdrukking, genocide en diaspora. Melancholie is de rode draad die ons met onze geschiedenis verbindt. En als de mensen die in ballingschap leven dit herkennen, raakt het hen natuurlijk diep.” Krikor Momdjian, beeldend kunstenaar.

“De Armeense cultuur is een oude beschaving die op een belangrijk kruispunt ligt tussen Oost en West en Noord en Zuid. Deze zelfde brugfunctie herken je ook in de Armeense muziek. De muziek weerspiegelt drie traditionele stromingen uit het vroegere sociale leven: De liturgische gezangen (sharagans) vertegenwoordigen de Armeense kerk; in de liederen van minstreels beluistert men de heldendaden van de adel en in de volksliederen hoort men de emoties van het volk. Ilda Simonian vertolkt op een sensitieve wijze de emoties die zijn verklankt en verwoord in traditionele Armeense vocale genres. Door haar vertolking slaat zij een brug tussen de Armeense en Nederlandse cultuur.” René Bekius, historicus gespecialiseerd in Armeense geschiedenis. Hij doet onderzoek naar de Armeense gemeenschap in Nederland gedurende 17e en 18e eeuw.

“Opvallend vond ik de eenvoud van de liederen die, zonder veel opsmuk, mooi en zuiver werden gezongen. Wat mij vooral trof, was de emotionele lading van de melodieën, die enerzijds droevig en anderzijds vol hoop was. Deze combinatie van verdriet en hoop tegelijk in de zang vond ik zeer aansprekend.” Ds. Bert ten Kate, predikant te Bergen op Zoom.